...

อ่า...วันนี้นึกครึ้มอยากอัพ ลูกน้องขึ้น space อ่ะก๊าบ สมาชิกทั้งหมดจริงๆ แล้วมี  8 ตัว แต่อัพเท่านี้ก่อนล่ะกันน่ะ

ยังหาเวลาไปกวนมันจับถ่ายภาพไม่ได้เลย เหอๆ...เล่นตัวยิ่งกว่าดารา Holly wood ซะอีกลูกตรู 555++...

งั้นเรามาทำความรู้จักสมาชิกกันเลยดิกว่าเน้อ ...(จะมีใครอยากรู้จักไหม๋น่ะ เหอๆ ยัดเยียดๆ..)

อ่ะเพ่ใหญ่ในบ้านเลยล่ะกัน หมูอ้วน

 อ่า...ชื่อก็อาจจะงงว่าหมู หรือหมากันแน่ เหอๆ ก็เปงน้องหมาพันธุ์บางแก้วอ่ะน่ะ

แต่!!...กินจุเอาการเลย จนดูเพลินๆ เป็นหมูมีหาง มีขน ชัวร์!!..

ไม่คิดว่าเจ้าหมูจะโตตัวใหญ่ได้มากขนาดนี้น่ะ

 ไปบ้านสวนทีไร

 เสื้อเป็นอันต้องมีรอยเท้าทุกที ก็เล่นโดดใส่กันยังก่ะไม่ได้เจอมาแรมปี

เหอๆ แต่ช่วงนี้ไม่เห็นมาทักทายแบบเดิมเท่าไหรล่ะ สงสัยจะแก่ล่ะ หมูอ้วนเอ๋ย...ลูกเพ่ใหญ่!!...คิๆ

*********

ต่อมาก็เป็นคุณนายสะอาด ฝ้ายๆ... ชื่อก็มาจากสีขนของเจ้าตัวเขาเองล่ะ

ตอนไปรับมาจากบ้านป้าที่หนองคายมาตอนที่ได้ 2-3 ปี แล้วล่ะสีขนเนี้ย!!

ขาวมาเชียว(ตอนนี้ก็ขาวน่ะ ถ้าอาบน้ำอ่ะ 55+..) ตาโตกลมสวย ขี้อ้อน ขี้เล่น แต่ห่วงเจ้าของมาก

แรกๆ ถ้าไม่คุ้นใครก็เข้าใกล้ไม้ได้เลยน่ะ เป็นเห่า เป็นจะกัดให้ได้ เลยเชียว

แต่ถ้าคุ้นแล้วน่ะ มาอ้อนเราซะจนเสื้อเปื้อนไปหมด ทั้งรอยเท้า ทั้งน้ำลาย คิๆ...แต่อย่างที่บอกอ่ะ

ได้ฉายาเป็นคุณนายสะอาด แบบว่าไม่นอนนอกบ้านน่ะ 

 เวลานอนต้องมีผ้ารอง อาบน้ำให้เสร็จก็ต้องแปลขนผึ่งพัดลม

โอ้ย!!...ได้เจ้าขา บ่าวจะปฏิบัติพัดวีให้อย่างเต็มที เหอๆ...แต่ก็น่ะ ก็คุณนายช่างอ้อนซะขนาดนั้นอ่ะ จัดให้จ๊ะ จัดให้...

...../////...^  ^...////....

ส่วนเจ้าตัวนี้ก็ ชื่อโกโก้...

ชื่อเหมือนน้องหมา ตามิคเลย  คิๆ... ตามิคเลี้ยงหมา 2 ตัว ทั้งๆ ที่เป็นภูมิแพ้น่ะ

 ตัวนึงชื่อเป็นภาษาเกาหลีล่ะ อีกตัวก็โกโก้แบบว่าบังเอิญอย่างตั้งใจอ่ะป่าวน่า คิๆ (แต่เขาเลี้ยงมาก่อนน่ะ มิคน่ะ ..^^..)

ก็เป็นลูกของคุณนายสะอาดเขาล่ะ ตัวที่ 2 จริงๆ ครอกนี้มี 3 ตัว มีหมูหยอง (ขนหยิก ตากลม น่ากอดซะมัด!!...)

ตัวที่ 2 ก็ โกโก้ (ชอบชื่อนี้จัง คิๆ...เนียนๆ)  ตัวสุดท้ายก็ ซัน (ตาหวาน ขนสวยสีทอง มีเคี้ยวด้วยน่ะ ตัวเล็กหน้ากอดอีกล่ะ) 

 แต่ว่าทั้งสองจากไปแล้วล่ะ ทิ้งโกโก้ (เรียกอีกล่ะ คิๆ..) ไว้ให้เก๋แกล้ง ตัวเดียว.....

 จริงๆแล้วโกโก้เป็นหมาเก็บกดอ่ะ แบบว่าเพ่โจชอบแกล้งหมา (หยอกแรงไปหน่อย)

ก็เลยกลายเป็นหมาขี้กลัวไปเลยน่ะ .

แต่ช่วงหลังๆ มาไม่ค่อยเท่าไหร่ล่ะ แต่ก็ยังมีอยู่บ้างอ่ะน่ะ กำ...!?! จริงๆ แล้วท่าทางของโกโก้เป็นลูกสวยตาสวยขนหยิก ขายาว

ออกลักษณะไม่ตรงตามตำราที่เขากำหนดว่าสวยอ่ะน่ะ แต่ลูกสวยเก๋นิ...เก๋ก็ต้องว่าสวยหมดล่ะ จริงๆ เน่อะ คิๆ...

+++++///...^  ^...///+++++

อ่ะอีกตัวก็... ตัวนี้มาเป็นสมาชิกใหม่ล่าสุด

เมื่อไม่นานนี้เองเมื่อช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมานี้เอง ก็เป็นเหมือนปกติอ่ะ

ทุกๆ ถ้าไม่ติดธุระอะไรเราก็จะไปบ้านยายที่หนองคายกัน

ไปร่วมงานแห่ขบวนอันเชิญพระที่คุ้มครองปกปักษ์รักษาบ้านเมืองที่สำคัญๆ

 ของจังหวัดหนองคาย แห่ตามถนนสายหลักๆ ผ่านบ้านป้า บ้านยายเราก็จะไปกันเกือบทุกปี

ปีนี้ไป... ขากลับมีผู้ติดตามด้วย 555++...ตัวนี้ชื่อปังปอนด์ ก็ตอนแรกว่าจะขอลูกหมาพันธุ์พุดเดิ้ลมาแต่เพิ่งคลอดได้ไม่นานนี้เอง

อ่า...สงสัยเจ้าปังปอนด์นี้ล่ะมั่งเป็นผู้ผลิตอ่ะ อืมๆ...เพิ่งเก็ตๆ ...อ๊ะ!!

 ไปสืบมาล่ะปังปอนด์ทำหมันแล้วอ่ะ มีลูกไหม๋ได๋ งั้นก็ไหม๋ช่าย...(อิลูกเราจะเป็นเกย์ไหม่น่ะ เห่อๆ...)

ปังปอนด์เป็นสุนัขพันธุ์พุดเดิ้ล ขนหยิกสีน้ำตาลอ่อนๆ เข้มๆ บางบางที่..?!?

 ตาเรียวสีดำ จมูกโด่ง ขายาวสูง เข้าตามตำราสวย!!...เหอๆ

ตอนไปดูแรกๆ ด็ขี้อ้อนดี แปลกน่ะปกติจะทั้งเห่า ทั้งขู่แต่ตอนที่เจ้ไปเล่นด้วยอ่ะ

อ้อนเชียว อ้อมีอีกตัวน่ะที่อยากจะเอามาด้วยอืม..ชื่อเหม่ยๆ มั่งน่ะ

 เป็นพันธุ์บอมเบอเรเนียฟันยื่นๆ รายนี้แค่เดินเข้าไปจะรูปหัวก็ทำตัวหมอบคานรอเราอยู่แล้ว เหอๆ อ้อนซะ...!! ตกลงเจ้เลยขอเจ้าปังปอนด์มาแค่ตัวเดียว ก่ะว่าจะเอามาเล่นเป็นเพื่อนป๋าอ่ะ (แปลกๆ อยู่น่ะปกติเจ้เราไม่เคยจะอุ้มหรือกอดเจ้าตูบได้มากมายขนาดนี้ เห็นเจ้าปังปอนด์ทั้งกอดทั้งอุ้ม เหอๆ บอกตรงๆ งงก๊าบ)

ขากลับเจ้เอาปังปอนด์ไว้หน้ารถ (รถกะบะ) เป็นวันสงกรานต์เดียวมันหนาวต๋ายซะก่อน จะแซดซะหมด...

มาอยู่ที่บ้านแรกๆ ก็ยังไม่คุ้นอ่ะน่ะ ข้าวก็ไม่กิน เจ้ก็เอาใจไปซื้อเสื้อ ซื้อสายคล้องคอ ซื้ออาหารเม็ด ทุ่มเต็มที่ เหอๆ (unseen อ่ะ!?!)

ให้นอนในบ้าน ด้วยน่ะ ขึ้นบนบ้านได้ด้วยน่ะ แถวให้นอนโซฟาได้อีก ...

(น้ำเสียงไม่ได๋เหน็บแนบน่ะก๊าบ เหอๆ ไอ้คุณอภิสิทธิ์!!!...จริงน่ะปังปอนด์)

 ข้าวเนี้ยไม่กินเลยมั่ง มา 2 – 3 วันเนี้ย เริ่มกินล่ะ สงสัยจะหิว ทนไหม๋ไหว๋ 555++...

ช่วงนี้ก็ชินล่ะ ใครแปลกหน้ามาเห่า เห่าน่ะ มีขู่ ขู่เขาด้วยฟังดูน่ากลัวม๊ากๆ น้ำเสียงหนักแน่น

 แต่!!...โทษทีเถอะเห่าแล้วถอยหลังวิ่งขึ้นบนบ้านเนี้ย!! เห็นแล้วมันเสียหมาเลยน่ะเนี้ย!! ...

ปังปอนด์ดดด.....จะหัวเราะก็หัวเราะจนน้ำตาแตก จะอายแทนก็อายซะ...พูดไม่อ๊อก!!

 เหอๆ...ลูกน้องตรูรร...

.....

-

-

-

0

0

0....

////

......

++++----++++----++++----++++

please continue part 2... 

...

...วันนี้เองที่ทำให้เราเพิ่งรู้ว่าพอถึงเวลาคับขันแล้ว เอาเข้าจริงๆ ก็ทำอะไรๆ ไม่เป็นกับเขาเลย

ก็พอดีวันนี้ตื่นมาทำภารกิจประจำ (ซักผ้า)...กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปจะ 11 โมงเช้าเข้าไปแล้ว เล่นเอาซะเมื่อยตัวไปเลย 

 ก่ะว่าทำงานบ้านเสร็จจะหา CD เก่า ๆ มาดูซะหน่อย อ่ะเจ๊ก็ชวนไปบ้านสวนซะงั้นเหอๆ

...เหนื่อยน่ะก๊าบเพ่...ตะโกนบอกอย่าง..เงียบๆ...ไม่ไปก็คงจะบ่นไม่หยุด!!...ยอมเหนื่อยดีก่ะหูชาไปทั้งวัน เหอๆ..

            เป็นไปอย่างที่คิดเลย.....เจ๊ชวนเข้ามาใช้แรงงาน กำๆ.ๆ.ๆ.ๆ.ๆ..กริ๊งๆ

เอ้า!! ...ไหนๆ มาแล้วนิ

งั้นขอแลกก่ะมะม่วงแสนจะเปรี๊ยวก่ะน้ำปลาหวานน่ะ ...(ค่าแรงแสนถูก!!...= =”..) 

ทำงานเสร็จก่ะว่าจะเดินไปเอามะม่วงที่อยู่บ้านอีกหลังก็ไม่ไกลกันเท่าไหร่ เดินผ่านบ้านลุงไปหลังก็ถึงล่ะ

...เหตุการณ์ที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกับตาตัวเองก็กำลังจะเกิดก็ตรงนี้อ่ะ ...(สรุป ...แล้วที่พล่ามๆมาเนี้ยเกี่ยวไหม๋?!?..) 

                ก็ปกติเวลาไปไหนเจ้าตูบ (หมูอ้วน: ที่มาของชื่อตอนเด็กเลื้ยงดีไปนิดส์เลยสงสัยว่าเลี้ยงหมูหรือน้องหมากันอ้วนเอ้า..อ้วนเอา

ฝ้าย:ที่มาของชื่อขนขาวเหมือนปุยฝ้ายยย.....

โกโก้: ที่มาของชื่อ อันนี้เดาถูกเลย...เหอๆ เปงอย่างที่คิดล่ะ ขนสีเหมือโกโก้น่าเจี๊ย!!...

อีกตัวเจ้าซัน :ที่ของชื่อพอดีลูกหมาคลอกนึ้อ่ะมีอยู่ 3 ตัวแล้วตอนนั้นเรียนภาษาญี่ปุ่น เลยนับตามตัวเลย

อ่ะ! ใช่ๆ พอนึกออกกันแล้วใช่ไหม๋อืม..แต่ตอนนี้อยู่สวรรค์ก่ะ

เจ้าหมูหยองแล้วล่ะ = = ...  :ที่มาของชื่อเพราะขนคุณเธอม้วนหยิกได้ใจจริงๆ ...)  

เจ้าตูบที่บ้านจะไม่ค่อยเดินตามออกมาเท่าไหร่เพราะกลัวเจ้าตูบบ้านลุงอ่ะ คือแบบไม่อยากมีเรื่องว่างั้นเถอะ...

แต่วันนี้สงสัยอารมณ์ดีเล่นกับเจ้านายเพลินเลยเผลอตามออกมาจากบ้าน ไอ้เราก็เดินๆ ไปแบบไม่คิดอะไร ชิวๆ ...

ของเราไปไม่ทันสังเกตว่าเจ้าตูบบ้านลุงวิ่งออกมา ...

ปกติเจ้าพวกนี้มันก็ไม่ออกมาเกินนอกเขตรั้วอ่ะ แต่วันนี้มันแปลกๆ น่ะ

ทำไมมันดูรั้วบ้านใกล้ๆ ตัวเราจังเลย เหอๆ พอหันมาอีกที

โอ้แม่เจ้าเจ้าออสก้า กับมาตี้ กระโดนเข้ากระโจนใส่หมูอ้วนไม่ผิดเป้าเลย กัดที่คอและหางเข้าเต็มๆ เห็นเต็มสองตาเลย

(เออ...พอดีทางที่เดินไปเป็นถนนหน้าบ้านมีคลองคล้ายๆ ทาง(ขังน้ำ)ระบายน้ำแบบเดี๋ยวลึกบ้าง ตื้นบ้างตามแนวท่อที่เขาขุดเอาไว้อ่ะ อืม...)

พอเจ้าพวกนี้กระโจนใส่หมูอ้วนมันเลยเสียหลักพากันกลิ้งตกลงไปคลองระบายน้ำ แล้วมันก็กัดกันต่ออ่ะ

แบบ...เดี๋ยวหมูอ้วนได้เปรียบบ้าง ออสก้าได้เปรียบบ้าง อยู่ในคลองที่มีหญ้าขึ้นอยู่คงตื้นๆ ...

(อ้อ...เจ้าออสก้าเป็นสนัขพันธ์บลูเด๊าะ ตัวตันๆ ...ยืนคู่กันก่ะหมูอ้วนก็สูงแค่ระดับตันขาอ่ะ ส่วนหมูอ้วนเป็นสุนักพันธ์บางแก้วผสมอ่ะน่ะตอนได้มาอ่ะไม่มีแววจะสูงเลย ขาสันหน้าตู่ เหอๆ...)

พอสติกลับคืน!! ...

ทั้งเราและหลานก็หาไม้ ก้อนหินโยนลงน้ำ ถูกตัวบ้างเพื่อให้ตกใจจะได้ปล่อยกันแล้วหนีไป ...

แต่เปล่าเลยยิ่งกัดกันใหญ่แล้วก็กลิ้งไปมาพลัดตกลงไปในตรงคลองที่ลึกกวาเดิม

คราวนี้นึกภาพไม่ออกเลยน่ะว่าใครจะได้เปรียบ

ก็เจ้าหมูอ้วนน่ะซิ เฮ้ย!!...ไอ้เราทั้งกลัวว่าเจ้าอ้วนจะกดออสก้าจมน้ำ เพราะเท่าที่ดูมันทั้งเหนื่อยกันแล้ว แถวเจ้าออสก้าก็ตาแดงเข้าๆ 

ตกใจก็ตกใจทำไรไม่ถูก ในมีก็กำก้อนหิน ทำอะไรทถุกอย่างที่พอจะช่วยให้หมูอ้วนปล่อยออสก้าจะได้ขึ้นมาจากน้ำกัน

เห็นท่าแล้วถ้าอยู่กันแบบนั้นต่อ ออสก้าคงไม่รอดแน่ หมาเราก็จะเป็นฆาตกร เรากับหลานก็คงเป็นผู้ร่วมในฆาตกรรมครั้งนี้ ยอมรับนะว่ากลัวและตกใจมากๆ ...

เลยตัดสินใจวิ่งกลับไปที่บ้านบอกเจ๊ (ถือได้ว่าเป็นคุณแม่ของเจ้าหมูอ้วนเพราะเลี้ยงมันมาอ่ะ)

ให้มาช่วยหน่อยพอดีพี่สะใภ้ก็วิ่งออกมาช่วยกันด้วย (รายนี้รักหมามาก แต่ก็ขังไว้ในกรง งงๆไหม๋)

เราก็หาไม้ใหญ่ๆ ถนัดมือก่ะว่าจะเอาไปเขียๆ ให้มันหลุดออกจากกัน (เหมือนจะง่ายอ่ะน่ะ = 0=”.. )

พอวิ่งกลับไป เห็นเจ้าออสก้าตาแดงกล่ำมากกว่าเดิม แล้วแถมดูหอบๆ...

 (ท่าจะกินน้ำไปหลายกลึบแล้วอ่ะน่ะ กล้วน้ำมันจะเข้าปอดด้วยอ่ะดิ )

ยืนอึ่ง!!...ไปซักพัก...!?!

พี่สะใภ้เห็นไม้ที่เราถือก็ดึงไปจากมือ...(โอ้ย!! เพ่ก๊าบเซียนนน..)

เดินลงไปข้างคลอง (เกือบตกน้ำ!!...) ตีน้ำไป 2 -3 ครั้งนี้ล่ะ

เจ้าหมูอ้วนคงเหนื่อยและตกใจเลยปล่อยปาก อาจเป็นช่วงที่ลงไปน่ำลึกกว่าเดิมแล้วหายใจไม่ทันเลยหายใจทางปาก

 (ปรื๋ย!!...วิเคราะห์ได้ขนาดนั้นเลยเรา)

พอขึ้นมาออสก้าก็วิ่งไปหลบพุ่มไม้  เจ้าหมูอ้วนก็ยังจะไปเอาคืนกับเขาอีก สงสัยเห็นไม่ที่ถือเลยวิ่งเข้าบ้าน ท่าทางจะง้อนเราเหมือนกันอ่ะน่ะ

ที่ไปเข้าข้างฝั่งนั้นทั้งๆ ที่เขากระโจนเข้าเล่นงานหมูอ้วนก่อน

 เพราะตอนไปเอามะม่วงกลับมา เรียกมาให้กินขนมก็ไม่ยอมมา  แอบนอนอยู่ใต้ท้องรถเฉยๆ

ไม่กระดิ๊กหางรับเสียวงเราเหมือนเคย ต้องให้เดินไปง้อที่รถ เรียกชื่ออยู่นานถึงจะกระดิ๊กหาง แล้วหันหน้ามาทางเรา

โถ...เจ้าหมูอ้วน!! ส่วนเจ้าออสก้าก็หลบอยู่ในพุ่มไม้อยูซักพัก ป้าเจ้าของเรียกหลายครั้งถึงจะเดินเข้าบ้านน่าสงสารอยู่เหมือนกันน่ะ

ถ้าไม่ตกลงคลองเจ้าหมูอ้วนคงจะเป็นฝ่ายระบมเองอ่ะ  เจ้ามาตี้ก็เห่าอยู่ข้างๆ ไม่ทิ้งเพื่อนไปไหน เจ้าสไปรย์ก็ออกมาเห่า เหมือนเรียกลูกน้องกลับบ้านน่ะ (น่าน!!..แปลออกด้วยเรา)

เห็นอยู่นานเลย เพราะไปเก็บมะม่วงกลับมา ยืนดูอาการเพื่อออสก้าเป็นไรไป กลัวจะเป็นปัญหาระหว่างเพื่อนบ้านไปด้วย (อืม...ปํญหาระดับบ้านเลยน่ะ)

ดูอยู่นานจนป้าบอกไม่ต้องห่วงมันหรอกมันดื้อเอง เราก้ยังไม่วางใจเป็นห่วงออสก้าเหมือนกันตัวก็เล็กแถมถูเจ้าหมูอ้วนกัดคอ แช่น้ำอยู่นาน

หวังแค่ว่อย่างเป็นไรมากล่ะกันน่ะ ออสก้า...

อ้อ...ส่งท้าย แอบปลื้มในน้ำใจของเพื่อนร่วมโลก คือเห็นน้ำใจที่พวกเขามีต่อกันน่ะ

 โอเคล่ะโกรธที่เจ้าออสก้ามากัดหมูอ้วนไหม๋...โกรธแน่นอนล่ะ แต่ก็เข้าใจว่าเป็นเรื่องธรรมชาติไม่ได้ติดใจอะไร 

ปกติก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ พอตอนที่เจ้าออสก้าหลบอยู่พุ่มไม้ไม่ออกมาเจ้ามาตี้ก็เห่าไล่เจ้าหมูอ้วนน่ะ

ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้สูงหน้าเกรงขามอะไรเลย ยกใส่กระเป๋าก็ไปไหน๋ต่อๆไหน๋ได้สบายๆ

แถมเจ้าสไปรย์ก็ออกมาเห่าทั้งๆ ที่ตัวเองก็อายุนับๆ ไปก็หลายรอบแล้วน่ะ

 (ปกติอายุสุนัข 1 ปี เทียบกับมนุษย์ก็เท่ากับ 7-8 ปีโดยประมาณเพราะเขาจะอยู่กับเราได้มากสุดไม่เกิน 12 ปีถ้าจำไม่ผิดน่ะ )

แล้วเจ้าสไปรย์ก็เดินกระเพกๆ หย่อๆ มาหาออสก้าแต่ข้ามไปไม่ได้เพราะออสก้า อยู่อีกฝั่งหนึ่ง ทั้งเห่า ทั้งหอนอยู่นั้นอ่ะ

 ทำอะไรไม่ได้มากหรอก มากสุดก็ได้แค่อยู่เป็นเพื่อนออสก้า ...

มาคิดๆ ดูก็สอนเราเหมือนกันน่ะ

 ถึงแม้คนรอบข้างเราจะเจอปัญหาอะไรก็ตาม หรือแม้กระทั่งเราเองที่เจอปัญาหาเหล่านั้นซะเอง อย่างน้องถึงแม้ปัญหานั้นจะไม่หายไป

 หรือยังหาทางออกไม่เจอ แต่...อย่างน้อย หรือไม่ก็น้อยสุดแล้ว การที่ได้มีใครสักคนที่นั่งร้องไห้ไปกับเรา หรือแค่นั่งเฉยๆ

รับฟังหรือสนใจที่จะรับรู้เรื่องราวตรงนั้น...แค่นั้นก็ทำให้เรามีกำลังใจที่จะแก้ไขปัญหา หรือก้าวเดินต่อไปอย่างไม่โดดเดียว...

เห็นภาพในตอนนั้นแล้วสะท้อนใจแล้เตือนสติเราได้ดีเลยล่ะ (เขาเรียกว่า “ไม่ทิ้งฝูง” ...)

                ขอบใจ และขอโทษ ด้วยน่ะ...

 ...