ทำไมในใจตอนนี้มันนิ่งเฉยไปซะทุกอย่าง ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย...

ความรักของฉันมันได้หายไปแล้วหรอ ทุกๆ ครั้งที่จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น...

จะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้คิดถึง เชื่อมโยงไปถึงเธอ ...

แต่ฉันไม่คิดว่าในครั้งนี้ มันจะทำให้น้ำตาฉันไหลมาโดยไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย...

ทำไม ต้องเป็นแบบนี้... ทำไมใจของฉันถึงได้หนักอึ้ง ไม่รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น “กบฏ” งั้นหรอ?!?

ทำไมคำนี้มันช่างทำให้รู้สึกปวดร้าวยิ่งนัก ... ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นกับเธอ เรา ด้วยน่ะ...

มันจะไม่มีอีกต่อไปแล้วใช่ไหมความรู้สึกที่เคยมี ...นี้เป็นจุดเริ่มต้นจริงๆ แล้วใช่ไหม แล้วต่อไปนี้ล่ะ จะเป็นยังไง ...

ฉันภาวนาขอให้เรื่องที่เกิดไปในทางที่ควรเป็นของมัน ...ยากน่ะ ที่จะบอกว่าทุกทางที่เธอเลือกฉันจะเข้าใจ

 มันยากอีกเหมือนกันน่ะที่จะต้องบังคับใจให้รับในสิ่งที่จะเกิด เพราะไม่ว่าทางไหนทุกทางที่เลือก ต้องมีคนที่เจ็บปวดเหมือนกันทุกทาง...

แต่ยังไงทุกทางนั้น ฉันจะยืนข้างเธอเสมอ แม้ว่า ทางนั้นจะทำให้ฉันสัมผัสเธอได้น้อยลงก็ตามที...

ขอจงมั่นใจในสิ่งที่เธอจะทำ และขอให้นึกไว้เสมอว่า เธอไม่ได้เดินบนเส้นทางนั้นเพียงลำพัง...

เพราะอย่างน้อยๆ เมื่อเธอหันหลังกลับมามอง เธอจะเห็นฉันคนนึ่งล่ะที่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ห่างเธอไปไหน...จงมั่นใจ

___________  T T  ____________ 

" เห็นเธอในงาน MAMA 2009 แล้วก็ยังรู้สึกชื่นใจมาได้บ้าง

...แต่ทำไมน่ะความรู้สึกมันไม่เหมือนก่อน ตอนที่มีกัน 5 คน

กลับมาน่ะ กลับมาให้ได้น่ะ .....ด้วยความหวัง"

 " . "